Verhalen uit De Wulverhorst

Ik bezoek regelmatig het Concertgebouw. Ik hou van klassieke muziek en in de afgelopen jaren heb ik heel wat mooie concerten bijgewoond. In de zomer bezoek ik, met mijn partner, al een aantal jaar de zomerconcerten. Het is een concertreeks die mogelijk wordt gemaakt door een grote sponsor. Het mooie van deze reeks is dat er heel veel verschillende genres en musici te horen zijn. Een enkele keer valt het tegen, maar meestal hebben we een mooie avond.

Eind juli speelde ‘Het Jeugdorkest Nederland’ onder leiding van Jurjen Hempel. De jonge Nederlandse pianovirtuoos Nikola Meeuwsen was de solist. Misschien heeft u hem wel eens gezien bij Podium Klassiek op NPO2: 23 jaar en al veel prijzen gewonnen. De twee begonnen met een nieuw stuk van een even jonge componist Johan de Bock. Een staande ovatie volgde. Een podium vol jonge mensen (alleen het orkest bestaat al uit 70 jongeren tussen de 14 en 20 jaar) die gepassioneerd muziek met elkaar maken. Hun passie delen, leren samenwerken, naar elkaar luisteren en doen waar hun hart en talent ligt.

Of je nu viool, trompet of cello speelt, je hebt allemaal je plek om dat prachtige muziekstuk ten gehore te brengen. En bij de eerste symfonie van Wagner is dat heel goed gelukt. Het was prachtig.

Na het concert ging het gesprek tussen mijn partner en mij over hoe fijn het is om jonge mensen aan het werk te zien, zich te zien ontwikkelen en hoe ouderen zich daar dan weer aan kunnen spiegelen.

Wellicht is het een wat onbescheiden overgang, maar zo is het ook bij ons in De Wulverhorst. Wij zijn inmiddels met zo’n 280 collega’s. De grootste groep is wat ouder, maar we zien steeds meer jongeren ‘de zorg’ betreden. Leerlingen en stagiairs, maar ook veel vakantiekrachten die zich met plezier inzetten om samen de dag van bewoners, cliënten en collega’s glans te geven. Jonge mensen met hun talenten. Al die verschillende generaties bij elkaar geeft veel reuring. Verschillende perspectieven, verschillende opleidingsniveaus, oude en nieuwe inzichten. Van alles komt samen om nóg beter te worden.
 

Nu hoor ik weleens van mijn generatiegenoten of nog ouder; ,,Maar die jongeren kunnen niet werken, ze kunnen niet goed poetsen of hebben een ander beeld van wat goed genoeg is...” Tja, denk ik dan. Dat is toch het gewone leven. Ik kon op mijn 18^e ook niet wat ik nu kan. Daar zijn vlieguren voor nodig, veel oefenen, fijne collega’s en mensen om je heen die je helpen groeien. Die snappen dat vakmanschap je niet komt aanvliegen. Ook die enkeling die net als Nikola enorm getalenteerd is moet veel tijd steken in het ontplooien van dat talent. Want niemand kan het toch alleen?

Ik ben er trots op dat zoveel jonge mensen de weg naar de zorg weten te vinden en met veel plezier, en soms ook lol, elke dag een beetje bijleren. Want zo gaat het toch? Ervaring opdoen, leren en ontwikkelen: ouder worden is ‘Gewoon doen!’

Wij zijn enorm blij met al onze collega’s, oud en jong!  

Bestuurder Joyce Jacobs schrijft regelmatig columns over onderwerpen die samenhangen met de visie van De Wulverhorst.